Puszcza Notecka

Wielki kompleks leśny w Kotlinie Gorzowskiej zajmujący około 135 tys. ha, porastający wydmowy obszar międzyrzecza warciańsko-noteckiego, ciągnąc się na długości ponad 100 km od Santoka i Skwierzyny na zachód po Oborniki i Rogoźno na wschodzie przy średniej szerokości 20 km.

Krajobraz puszczy urozmaicają potężne wały wydm, które tworzą labirynt dolin i pagórków.

Wysokość wydm wynosi średnio ok. 20 m, często jednak przekracza 30 m, a największą wysokość osiąga na Wielkiej Sowie – 42 m wysokości względnej i 93 m n.p.m.

Centrum Puszczy to tereny ubogie w wodę, natomiast na pograniczu, nad Wartą i Notecią, zgrupowały się jeziora rynnowe stanowiące urozmaicenie, tzw. akcent w "morzu piasków".

Drzewostan w puszczy pochodzi w zdecydowanej większości ze sztucznych nasadzeń zapoczątkowanych na dużą skalę w II poł. XIX w. Podstawową część stanowią jednolite co do gatunku i wieku ok. 70-letnie drzewostany sosnowe, miejscami z nikłą domieszką brzozy pokrywając ubogie obszary sandrów i wydm, zasadzone po inwazji motyla strzygoni choinówki, która zniszczyła puszczę w latach 1922-24. Ocalałe resztki starszego lasu, ok. 120-130 letniego, znajdują się m.in. w rezerwacie Cegliniec. Za najstarsze drzewo puszczy uchodzi dąb Józef rosnący w Marianowie (w pobliżu Sierakowa).

10 sierpnia 1992 roku w Puszczy Noteckiej spłonęło 5 770 ha lasu.

Na terenie puszczy znajduje się 10 rezerwatów m.in.:

• rezerwat ptaków Czaplisko,
• rezerwat przyrody Lubiatowskie Uroczyska, a w nim:
  • rezerwat ptaków Czaplenice,

  • rezerwat ptaków Łabędziniec.

źródło: WIKIPEDIA Wolna encyklopedia